Jazda na nartach jest aktywnością cieszącą się dużą popularnością, jednak wiąże się ona również z pewnymi zagrożeniami i niebezpieczeństwami. Na stokach narciarskich nierzadko dochodzi do poważnych wypadków, w tym do kolizji pomiędzy osobami poruszającymi się na nartach lub deskach snowboardowych. W tego rodzaju przypadkach szczególnie problematyczne są sytuacje dotyczące ustalenia osoby lub podmiotu odpowiedzialnego za szkodę na osobie, w tym związku przyczynowego pomiędzy nieprawidłowym działaniem lub zaniechaniem jednego z uczestników wypadku a powstaniem szkody.
W ostatnim czasie Mecenas Radosław Śliżewski uzyskał na rzecz swojej Klientki pozytywne rozstrzygnięcie Sądu I instancji w sprawie zadośćuczynienia i odszkodowania za wypadek na stoku narciarskim, które łącznie z odsetkami wyniosły ponad 100.000 zł.
Do wypadku doszło podczas zjazdu na trasie narciarskiej w jednym z najbardziej popularnych i uczęszczanych ośrodków narciarskich w Polsce – Jaworzynie Krynickiej, na skutek wjechania przez snowboardzistkę w narciarkę. W wyniku wypadku u poszkodowanej Kobiety doszło do złamania obojczyka. Długotrwałe leczenie i rehabilitacja nie przyniosły spodziewanego efektu, gdyż nie doszło do prawidłowego zrostu złamania.
Dodatkową trudnością w przedmiotowej sprawie był fakt, iż osoba poruszająca się na desce snowboardowej, która spowodowała zdarzenie, w chwili wypadku była osobą małoletnia, tj. w wieku poniżej 13 lat. W związku z powyższym roszczenia Poszkodowanej zostały skierowane przeciwko jednemu z rodziców sprawczyni zdarzenia jako opiekunowi tej osoby.
Sąd I instancji uznał, że roszczenia Klientki Kancelarii są uzasadnione oraz przyznał na Jej rzecz zadośćuczynienie oraz odszkodowanie obejmujące koszty leczenia i rehabilitacji.
Odpowiedzialność rodzica osoby małoletniej w niniejszej sprawie została oparta na podstawie art. 427 Kodeksu cywilnego przewidującego konstrukcję prawną tzw. winy w nadzorze. Przepis ten wprowadza domniemanie winy osoby zobowiązanej do sprawowania nadzoru oraz domniemanie związku przyczynowego pomiędzy wyrządzeniem szkody przez osobę, nad którą sprawowany jest nadzór a wadliwym wykonywaniem nadzoru.
Osoba sprawująca nadzór nad osobą małoletnią poniżej lat 13, która chce uwolnić się od odpowiedzialności powinna wykazać, że nadzór sprawowany był należycie i opiekun zachował się zgodnie z ciążącymi na nim obowiązkami lub że brak jest związku przyczynowego pomiędzy nienależytym sprawowaniem nadzoru a szkodą, czyli możliwe jest uznanie, że do szkody doszłoby nawet w przypadku gdyby nadzór nad małoletnim był wykonywany należycie.
W niniejszej sprawie Sąd stwierdził, że ojciec dziewczynki będącej sprawczynią szkody nie sprawował nad nią nadzoru w sposób odpowiedni i należyty a także, że prawidłowe sprawowanie nadzoru umożliwiłoby odpowiednią reakcję opiekuna na zachowanie osoby małoletniej i mogłoby doprowadzić do uniknięcia wypadku.
Kancelaria Radcy Prawnego Radosława Śliżewskiego świadczy usługi na rzecz Osób Poszkodowanych, w tym również w wypadkach na stoku narciarskim, zapewniając kompleksową pomoc prawną w ustaleniu osoby lub podmiotu odpowiedzialnego za wyrządzenie szkody a następnie pomaga w dochodzeni wszelkich należnych Poszkodowanym roszczeń, w tym zadośćuczynienia, odszkodowania za poniesione koszty leczenia oraz rehabilitacji. Usługi Kancelarii obejmują reprezentację zarówno na etapie postępowania przedsądowego, jak również przed sądem I i II instancji oraz w ewentualnym postępowaniu egzekucyjnym.
Aby uzyskać odszkodowanie za wypadek na stoku narciarskim warto jest w pierwszej kolejności pozyskać notatkę z interwencji ratowników GOPR, ewentualnie z interwencji Policji, która może pozwolić na ustalenie danych osób biorących udział w zdarzeniu. Warto też zgłosić zdarzenie do osoby lub podmiotu zarządzającego ośrodkiem narciarskim, na terenie którego doszło do zdarzenia i poprosić o sprawdzenie czy przebieg zdarzenia został utrwalony na monitoringu. Istotne jest również zgromadzenie danych osobowych osób, które widziały przebieg zdarzenia. Osoby te mogłyby występować następnie w charakterze świadków, jeżeli w sprawie konieczne byłoby prowadzenie postępowania sądowego.
Jeżeli wypadek na stoku narciarskim wiąże się z uszkodzeniem ciała i rozstrojem zdrowia można domagać się od sprawcy zdarzenia zadośćuczynienia za krzywdę spowodowaną zdarzeniem, jak również odszkodowania za koszty leczenia i rehabilitacji. W przypadku uszkodzenia na skutek wypadku mienia, takiego jak np. sprzęt narciarski można również domagać się odszkodowania za jego zniszczenie.
W przypadku poważnych urazów i długotrwałego uszczerbku na zdrowiu mec. Radosław Śliżewski dochodzi na rzecz swoich Klientów roszczeń o rentę z tytułu zwiększonych potrzeb oraz utraconych dochodów.
Natomiast jeżeli wypadek na stoku narciarskim skutkowałby tragiczną śmiercią Osoby Poszkodowanej wówczas możliwe jest uzyskanie zadośćuczynienia za śmierć osoby najbliższej, odszkodowania z tytułu znacznego pogorszenia się sytuacji życiowej po śmierci osoby najbliższej, czy też renty, jeżeli na zmarłym ciążył ustawowy obowiązek alimentacyjny.
Kancelaria Radcy Prawnego Radosława Śliżewskiego pomaga w ustaleniu osoby lub podmiotu odpowiedzialnego za wypadek na stoku narciarskim, jak również w zgłoszeniu wszelkich roszczeń należnych Osobie Poszkodowanej.
Jeżeli do wypadku doszło na skutek zderzenia lub kontaktu dwóch osób poruszających się na stoku wówczas odpowiedzialność ponosi osoba, która naruszyła obowiązujące zasady poruszania się na stoku. Jeżeli osobą odpowiedzialną jest osoba małoletnia poniżej lat 13, tak jak w opisywanej powyżej sprawie, wówczas odpowiedzialność ponosi osoba zobowiązana do sprawowania nad nią nadzoru, tj. rodzic, inny pełnoletni członek rodziny lub np. instruktor narciarski, czy też osoba odpowiedzialna za grupę dzieci uczestniczących w obozie narciarskim.
Natomiast w przypadku, gdy do wypadku doszło na skutek zaniedbań podmiotu zarządzającego ośrodkiem narciarskim, np. w wyniku nienależytego przygotowania lub oznakowania trasy narciarskiej, braku usunięcia przeszkód lub niebezpiecznych przedmiotów znajdujących się na trasie, wówczas odpowiedzialność ponosi osoba lub podmiot zarządzający tym ośrodkiem.
Roszczenia o wypłatę zadośćuczynienia, odszkodowania lub innych roszczeń można skierować w pierwszej kolejności do osoby fizycznej lub podmiotu odpowiedzialnego za wystąpienie wypadku na stoku. Często zdarza się, że dana osoba lub podmiot w odpowiedzi na pismo ze zgłoszeniem szkody wskazuje, że posiada ubezpieczenie od odpowiedzialności cywilnej. Wówczas wszelkie roszczenia można kierować bezpośrednio do wskazanego zakładu ubezpieczeń.
Eksmisja jest procesem zmierzającym do usunięcia lokatorów z nieruchomości, którą najczęściej zajmują bez tytułu prawnego. Należy jednak zaznaczyć, że takim tytułem jest nie tylko własność, ale także umowa najmu, dzierżawy i prawa do lokalu socjalnego. Zarówno przyczyny eksmisji, jak i jej tryb wyznaczają różne akty prawne stosowane w zależności od indywidulanych okoliczności sprawy.
W zależności od tego, kto jest uprawniony od wystąpienia o eksmisję wyróżniamy kilka trybów i rodzajów eksmisji.
Co do zasady, podstawę prawną eksmisji stanowi art. 222 § 1 KC, w świetle którego właściciel może żądać od osoby, która włada faktycznie jego rzeczą, ażeby rzecz została mu wydana, chyba że osobie tej przysługuje skuteczne względem właściciela uprawnienie do władania rzeczą. Przyczyną takiej eksmisji są najczęściej zaległości w opłatach za mieszkanie, samowolne zajęcie lokalu, czy zakończenie umowy najmu. Konieczne jest w tym przypadku przeprowadzenie postępowania sądowego i uzyskanie tytułu wykonawczego upoważniającego do przeprowadzenia eksmisji w toku postępowania egzekucyjnego (przy udziale komornika).
Uprawnionym do wystąpienia o eksmisję jest również inny współlokator budynku. Ten tryb został uregulowany w art. 13 Ustawy o ochronie praw lokatorów, który mówi o 2 rodzajach postępowań w przedmiocie nakazania opróżnienia lokalu.
Pierwszy z nich dotyczy sytuacji, gdy lokator wykracza w sposób rażący lub uporczywy przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali w budynku. Wówczas inny lokator lub właściciel innego lokalu w tym budynku może wytoczyć powództwo o rozwiązanie przez sąd stosunku prawnego uprawniającego do używania lokalu i nakazanie jego opróżnienia. Jest to o tyle istotne, że z takim orzeczeniem wiążą się daleko idące skutki polegające na rozwiązaniu stosunku prawnego, na podstawie którego lokator używa lokalu. Za rażące wykroczenie przeciwko porządkowi domowemu można uznać zachowanie, które cechuje duże nasilenie złej woli i szczególna szkodliwość ze względu na charakter naruszonych norm. Nawet jednorazowe zachowanie może zostać uznane za rażące wykroczenie przeciwko porządkowi domowemu. Natomiast uporczywe może być zachowanie w mniejszym stopniu naganne, ale częste, wielokrotne, powtarzające się.
Drugie powództwo może być wytoczone przez współlokatora przeciwko małżonkowi, rozwiedzionemu małżonkowi lub innemu współlokatorowi tego samego lokalu, jeżeli ten swoim rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie. W tym ostatnim przypadku nie następuje rozwiązanie stosunku prawnego uprawniającego do używania lokalu, a jedynie nakazanie opróżnienia tego lokalu. Zgodnie z wytycznymi Sądu Najwyższego, rażąco naganne postępowanie ma miejsce zwłaszcza wtedy, gdy stałe nadużywanie przez małżonka alkoholu, wywoływanie awantur i dopuszczanie się aktów przemocy stanowi zagrożenie dla życia, zdrowia lub spokoju pozostałego małżonka i innych członków rodziny, zwłaszcza małoletnich dzieci.
Obowiązek opuszczenie wspólnie zajmowanego mieszkania może zostać nałożony również w trybie art.. 11a Ustawy o przeciwdziałaniu przemocy w rodzinie, w świetle którego, jeżeli osoba stosująca przemoc domową wspólnie zajmująca mieszkanie swoim zachowaniem polegającym na stosowaniu przemocy domowej czyni szczególnie uciążliwym wspólne zamieszkiwanie, osoba doznająca tej przemocy może żądać, aby sąd, zobowiązał ją do opuszczenia wspólnie zajmowanego mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia lub zakazał zbliżania się do mieszkania i jego bezpośredniego otoczenia. Postępowanie w tym przedmiocie toczy się przed sądem rejonowym w trybie nieprocesowym. Aby przepis ten mógł być zastosowany konieczne jest przyjęcie, że osoba stosująca przemoc domową swoim zachowaniem lub przez zaniechanie, jednorazowo lub w sposób powtarzający się, umyślnie narusza prawa lub dobra osobiste osoby dotkniętej przemocą domową. Nie jest to jednak wystarczająca przesłanka do nakazania osobie stosującej przemoc opuszczenia miejsca zamieszkania. Konieczne jest bowiem jeszcze wykazanie, że stosując przemoc domową, osoba ta czyni wspólne zamieszkanie szczególnie uciążliwym. Istotne jest zatem, jakiego rodzaju przemocy się dopuszcza. Musi ona bowiem przybrać taką postać, aby powstał skutek szczególnej uciążliwości. Sama konieczność zamieszkiwania z osobą wrogo nastawioną, nieżyczliwą, która nie współpracuje w utrzymaniu wspólnie zajmowanej nieruchomości, stanowi uciążliwość. Przybierze ona postać szczególnej uciążliwości np. w momencie, gdy osoba ta zagraża poczuciu bezpieczeństwa osoby doznającej przemocy domowej lub uniemożliwi korzystanie ze wspólnych pomieszczeń lub urządzeń.
O eksmisję może wystąpić również współmałżonek w przypadku rozwodu lub separacji. Podstawą prawną żądania jest art. 58 § 2 Kodeksu rodzinnego i opiekuńczego, który stanowi, że w wypadkach wyjątkowych, gdy jeden z małżonków swym rażąco nagannym postępowaniem uniemożliwia wspólne zamieszkiwanie, sąd może w wyroku rozwiązującym małżeństwo nakazać jego eksmisję na żądanie drugiego małżonka.
Zgodnie z Ustawą o ochronie praw lokatorów wyroków sądowych nakazujących opróżnienie lokalu nie wykonuje się w okresie od 1 listopada do 31 marca roku następnego włącznie, jeżeli osobie eksmitowanej nie wskazano lokalu, do którego ma nastąpić przekwaterowanie. Jednak ograniczenie to nie dotyczy wypadków, w których powodem wydania wyroku nakazującego opróżnienie lokalu jest znęcanie się nad rodziną. Przepisy ustawy o ochronie praw lokatorów w szerokim zakresie przewidują możliwość orzeczenia przez sąd w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu o uprawnieniu lokatora do otrzymania lokalu socjalnego.
Zgodnie z art. 14 ust. 1 ww. ustawy, w wyroku nakazującym opróżnienie lokalu sąd orzeka o uprawnieniu do otrzymania lokalu socjalnego bądź o braku takiego uprawnienia wobec osób, których nakaz dotyczy.
Obowiązek zapewnienia lokalu socjalnego ciąży na gminie właściwej ze względu na miejsce położenia lokalu podlegającego opróżnieniu. Sąd z urzędu bada, czy zachodzą przesłanki do otrzymania lokalu socjalnego, biorąc pod uwagę dotychczasowy sposób korzystania przez te osoby z lokalu oraz ich szczególną sytuację materialną i rodzinną. Sąd może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego w szczególności wtedy, gdy nakazanie opróżnienia następuje z powodu rażącego lub uporczywego wykraczania przeciwko porządkowi domowemu, czyniąc uciążliwym korzystanie z innych lokali w budynku.
Co istotne, Sąd nie może orzec o braku uprawnienia do otrzymania lokalu socjalnego wobec:
– chyba że osoby te mogą zamieszkać w innym lokalu niż dotychczas używany lub ich sytuacja materialna pozwala na zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie.
Wyżej wymienionej ochrony nie stosuje się jednak do wypadków, w których powodem wydania wyroku nakazującego opróżnienie lokalu jest znęcanie się nad rodziną. Należy ponadto podkreślić, że komornik, wykonując obowiązek opróżnienia lokalu służącego zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych dłużnika na podstawie tytułu wykonawczego, z którego nie wynika prawo dłużnika do lokalu socjalnego lub zamiennego, wstrzyma się z dokonaniem czynności do czasu, gdy gmina wskaże tymczasowe pomieszczenie lub gdy dłużnik znajdzie takie pomieszczenie.
Zespół Kancelarii Radcy Prawnego Radosława Śliżewskiego pomaga na wszystkich etapach postępowania o eksmisję, tj. zarówno na drodze przedsądowej, jak i po zainicjowaniu sprawy w sądzie. Pozostajemy w stałym kontakcie z klientami i do każdej sytuacji podchodzimy z empatią i osobistym zaangażowaniem. Zapraszamy do kontaktu i spotkania, na którym przeanalizujemy Państwa sprawę i znajdziemy najbardziej optymalne rozwiązanie.
Powstanie Polskiej Republiki Ludowej, oprócz nowego ustroju, przyniosło naszemu narodowi ponad czterdzieści lat niemal totalitarnego reżimu. Wiele osób trafiało do więzień zupełnie niesłusznie, a szczególne represje spotkały tych, którzy prowadzili działalność na rzecz niepodległej Ojczyzny. Arbitralnymi wyrokami skazywano ich na fatalne warunki w często prowizorycznych celach, prowadzono brutalne przesłuchania, a wszystko to w imię zachowania nowego, zbrodniczego ustroju. Upadek PRL umożliwił im uzyskanie choć częściowej rekompensaty za doznane cierpienia. Te drzwi pozostają otwarte do dziś.
Zgodnie z ustawą z dnia 23 lutego 1991 r., nazywaną powszechnie „ustawą lutową”, uprawnionymi do dochodzenia zarówno zadośćuczynienia, jak i odszkodowania są przede wszystkim represjonowani. Polityczne wyroki ludowej władzy często zapadały jednak nawet dziesiątki lat temu, wielu skazanych zdążyło więc już umrzeć – czy to z powodu brutalnych prześladowań, czy z przyczyn naturalnych. Dlatego też przepisy przewidują przejście uprawnień na bliskich represjonowanych: dzieci, rodziców, czy małżonka. Mogą oni ubiegać się rekompensaty od Skarbu Państwa na zasadach przewidzianych w ustawie lutowej w praktycznie dowolnym czasie, bowiem roszczenia o odszkodowania za represje w PRL zasadniczo nie ulegają przedawnieniu.
Podstawą do wypłacenia zadośćuczynienia lub odszkodowania jest przede wszystkim uznanie skazującego orzeczenia władzy ludowej za nieważne. Właściwym do wydania takiej decyzji jest Sąd Okręgowy, w którego okręgu, określonym przepisami obowiązującymi w dniu wejścia w życie ustawy lutowej, wydane zostało przez organ I instancji orzeczenie będące przedmiotem postępowania o unieważnienie. Wniosek będzie rozpoznawany wedle przepisów kodeksu postępowania karnego. Dopiero po jego pozytywnym rozpatrzeniu, w odrębnym postępowaniu, można zgłosić żądanie zadośćuczynienia lub odszkodowania w terminie 10 lat od uprawomocnienia się postanowienia – do sądu okręgowego, który wydał postanowienie o unieważnieniu decyzji. Należy w tym miejscu wspomnieć, iż pod pojęciem działalności niepodległościowej, będącej niezbędnym kryterium przy dochodzeniu odszkodowania za komunistyczne represje, kryje się wiele różnorodnych form aktywności patriotycznej. Zgodnie z orzecznictwem sądów, nie musiała być to koniecznie stricte walka zbrojna, ale także pomoc partyzantom w uzyskaniu schronienia, wyrabianie im sfałszowanych dokumentów, dostarczenie żywności, czy przekazywanie meldunków.
Uprawnieni do odszkodowania za represje PRL są również osoby (a w razie ich śmierci bliscy tych osób) represjonowane przez władze radzieckie w tzw. „okresie stalinowskim” od 1944 do 1956 roku. Ustawa lutowa przewiduje w tym miejscu pewne ułatwienie. Otóż, jak wynika m.in. z wyroku Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu (sygn. II AKa 36/24)do przyznania odszkodowania za represje organów radzieckich nie jest konieczne uzyskanie orzeczenia nieważności decyzji lub wyroku władzy ludowej, w wyniku którego miały miejsce prześladowania. W konsekwencji, otrzymanie odszkodowania sprowadza się do jednego postępowania. Warto w tym miejscu wyszczególnić, iż muszą to być represje stosowane przez organy radzieckie, a więc bezpośrednio związane ze Związkiem Socjalistycznych Republik Radzieckich. Nie będą się tutaj kwalifikować organy Polskiej Rzeczpospolitej Ludowej, takie jak np. Urząd Bezpieczeństwa. Ustawa lutowa daje podstawy do uzyskania rekompensaty w jeszcze kilku innych, szczególnych przypadkach, takich jak: wydanie decyzji o internowaniu w związku z wprowadzeniem stanu wojennego, przymusowym powołaniu do służby wojskowej w okresie 1982-1983, a także przy pozbawieniu wolności matki dziecka, któremu to dziecku (a w razie jego śmierci – jego bliskim) przysługuje uprawnienie żądania rekompensaty. Przewidziano również możliwość otrzymania zwrotu zagarniętego przez władzę ludową mienia, jak i pokrycie przez Skarb Państwa kosztów upamiętnienia osoby represjonowanej. Dobrą wiadomość stanowi fakt, iż postępowania przed sądem w sprawie dochodzenia odszkodowań za represje PRL są całkowicie darmowe, a na decyzje sądu przysługują zażalenia.
Niezależnie od rodzaju dochodzonych roszczeń, sprawy zawisłe przed sądami w związku z ustawą lutową nie należą do łatwych. Wymagają zebrania obszernego materiału dowodowego (co w praktyce oznacza konieczność zwrócenia się do odpowiednich instytucji, jak np. Instytut Pamięci Narodowej), a wiele z nich trafia do sądów wyższej instancji. Jednak nie oznacza to wcale, że odszkodowania za represje w PRL są niemożliwe do uzyskania. Wręcz przeciwnie. Analiza orzecznictwa wskazuje, że większość wniosków rozpatrywana jest pozytywnie, a represjonowani (albo ich bliscy) uzyskują często bardzo wysokie sumy odszkodowania: od kilkunastu do nawet kilku milionów złotych. Nasza Kancelaria oferuje pełne wsparcie w skutecznym dochodzeniu rekompensaty dla osób represjonowanych albo ich bliskich na każdym etapie postępowania. Posiadamy duże doświadczenie procesowe, szczególnie jeśli chodzi o zadośćuczynienie, odszkodowanie czy rentę. Zapraszamy do kontaktu, a z pewnością znajdziemy optymalne rozwiązanie w tych nietypowych, ale zdecydowanie wartych podjęcia się sprawach!
Bank, który w relacji do kredytobiorcy narusza określone obowiązki, może zostać pozbawiony prawa do odsetek i innych opłat, np. prowizji, czy opłaty przygotowawczej. Instytucja ta uregulowana jest w art. 45 ustawy o kredycie konsumenckim. Po spełnieniu opisanych niżej przesłanek, kredytobiorca zwraca wyłącznie nominalną kwotę otrzymaną z tytułu kredytu, bez jakichkolwiek kosztów dodatkowych. Tym samym, zastosowanie instytucji sankcji kredytu darmowego powoduje nie tylko konieczność zaprzestania pobierania przez bank innych, niż raty kapitałowe opłat, ale także obowiązek zwrotu na rzecz konsumenta wszelkich świadczeń spełnionych już wcześniej w wykonaniu umowy. W konsekwencji powyższego, kredytobiorca otrzymuje tzw. darmowy kredyt, zyskuje niższe raty i spłaca tylko kapitał. Natomiast jeśli kredyt został już spłacony powstaje zobowiązanie kredytobiorcy wobec banku o zwrot uiszczonych kwot. Co istotne, sankcja kredytu darmowego obejmuje wszystkie koszty niezależnie od ich nazwy, w szczególności koszty, prowizje, opłaty oraz składki.
Sankcja kredytu darmowego ma zastosowanie tylko w przypadku tzw. kredytów konsumenckich. Skorzystanie z tej instytucji jest zatem możliwe tylko wtedy, gdy:
Sankcją kredytu darmowego mogą być objęte jedynie następujące rodzaje umów:
Najczęściej instytucja ta znajdzie zastosowanie w umowie kredytu oraz umowie pożyczki zawieranych przez osoby fizyczne w celach niezarobkowych, a przeznaczonych na zaspokojenie potrzeb własnych.
Aby skorzystać z sankcji kredytu darmowego, w pierwszej kolejności należy przeanalizować, czy Bank uchybił obowiązkowi zawarcia w umowie niezbędnych z punktu widzenia przepisów informacji. Do pozostałych uchybień należą:
Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej w ww. wyroku stwierdził, że w przypadku naruszenia obowiązku udzielenia informacji, które wpływają na zdolność konsumenta do oceny zakresu jego zobowiązania, bank może zostać pozbawiony prawa do odsetek i opłat. Z zastrzeżeniem weryfikacji przez sąd krajowy, Trybunał uznaje tę sankcję za proporcjonalną, nawet jeśli waga naruszenia i wynikające z niego konsekwencje dla konsumenta nie są wystarczające. Innymi słowy, TSUE potwierdził, że konsument ma prawo do pełnego zwolnienia z kosztów kredytu w przypadku naruszenia przez bank obowiązków informacyjnych, czyli może uzyskać darmowy kredyt.
Zgodnie z wyrokiem, jeśli bank podał błędną wartość RRSO, uniemożliwiając konsumentowi ocenę rzeczywistych kosztów kredytu, narusza to jego prawa. Umowy kredytowe muszą jasno określać warunki zmiany opłat. Jeśli bank stosuje nieprecyzyjne kryteria, konsument nie jest w stanie ocenić swojego zobowiązania, co narusza Dyrektywę 2008/48/WE.
Chociaż ww. orzeczenie stanowi pozytywny sygnał dla zmian w zakresie stosowania sankcji kredytu darmowego, należy do niego podchodzić z ostrożnością. Trybunał wskazał, że to sąd krajowy w konkretnej sprawie i istniejących w niej okolicznościach musi ocenić, czy kredytodawca wypełnił należycie obowiązki informacyjne w zakresie zmiany opłat i prowizji. Wyrok TSUE niewiele więc w tej kwestii przesądza, bowiem wypowiedź jest ogólna, a każdy kredytodawca stosuje własny wzorzec umowny zawierający różne przypadki zmiany opłat i prowizji oraz różne brzmienie klauzuli modyfikacyjnej. Każda sytuacja jest inna i każdy wzorzec umowy kredytu lub pożyczki powinien być oceniony indywidualnie, dlatego tak ważne jest powierzenie sprawy profesjonalnej kancelarii, która dokona takiej analizy.
Reprezentujemy kredytobiorcę na każdym etapie postępowania z Bankiem, tj. na etapie postępowania przedsądowego (analiza umowy, przygotowanie oświadczenia o skorzystaniu z sankcji kredytu darmowego oraz wezwania do zapłaty), reprezentujemy klienta w Sądzie w obu instancjach, jak również pomagamy w rozliczeniu z Bankiem po prawomocnym zakończeniu postępowania.
Kancelaria Radcy Prawnego Radosława Śliżewskiego prowadziła sprawę kobiety, która została obciążona długami, jakie zostawiła jej zmarła matka. Kobieta nie miała z nią kontaktu od wielu lat, ponieważ matka porzuciła córkę jeszcze w czasie, gdy ta była dzieckiem, nie interesowała się nią i nie płaciła na nią alimentów. Nasza Klientka wychowała się w rodzinie zastępczej i nie utrzymywała żadnej relacji z biologiczną matką, która popadła w długi. Matka zaciągnęła zobowiązania, które wraz z odsetkami wynosiło ponad 100.000,00 zł. Niestety jednak, nasza klientka nie złożyła oświadczenia o odrzuceniu spadku w terminie sześciu miesięcy od dnia, w którym dowiedziała się o powołaniu do spadku. W konsekwencji, zwróciło się do niej dwóch wierzycieli matki z wezwaniem do zapłaty zaległych należności. Należy również dodać, że Klientka na stałe przebywała za granicą, wobec czego udzieliła Kancelarii pełnomocnictwa do wszelkich spraw związanych z ww. zobowiązaniami.
Z dniem 18 października 2015 r. wprowadzono zmianę dotyczącą zasad dziedziczenia z mocy prawa. Do spadków otwartych przed tą datą, niezłożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku lub o przyjęciu spadku z ograniczeniem odpowiedzialności za długi spadkowe zawsze skutkowało przyjęciem spadku w pełnej wysokości – obejmującym jego wszystkie aktywa i pasywa, czyli długi spadkowe. Natomiast do spadków otwartych od dnia 18 października 2015 r. niezłożenie oświadczenia o odrzuceniu spadku skutkuje nabyciem spadku z mocy prawa z dobrodziejstwem inwentarza. To ostatnie oznacza, że spadkobierca ponosi odpowiedzialność za długi spadkowe jedynie do wartości stanu czynnego spadku. Aby jednak skorzystać z tego dobrodziejstwa, należy zlecić komornikowi sporządzenie spisu inwentarza lub złożyć w sądzie spadku wykaz inwentarza. Główna różnica między tymi dwoma instytucjami polega na tym, że przy spisie inwentarza to komornik ustala skład czynny spadku, zaś w przypadku wykazu inwentarza to spadkobierca powinien dołożyć należytej staranności w poszukiwaniu majątku spadkowego. Dodatkowo, aby móc powoływać się na zastrzeżenie ograniczenia odpowiedzialności do stanu czynnego spadku, powinno ono znaleźć się w tytule wykonawczym. W przeciwnej sytuacji dłużnikowi pozostaje powództwo przeciwegzekucyjne.
Sytuacja naszej Klientki była o tyle niestandardowa, że wobec faktu, iż ostatni kontakt z matką miała we wczesnym dzieciństwie, a od dłuższego czasu mieszkała za granicą – nie wiedziała co wchodzi w skład spadku, jakie są jego aktywa i pasywa (długi). Klientka zadecydowała, że nie będzie zlecać komornikowi sporządzenia spisu inwentarza, co wiązałoby się z dodatkowymi kosztami.
Kancelaria w Jej imieniu wystąpiła do kilku instytucji ustalając, że spadkodawczyni na datę śmierci nie miała tytułu prawnego do nieruchomości, pojazdów, jak również nie miała zgromadzonych środków pieniężnych na rachunku bankowym, pozostawiając po sobie jedynie długi. Na tej podstawie Klientka złożyła wykaz inwentarza podając ujemny stan czynny spadku. Dzięki temu, jeden z wierzycieli już na tym etapie umorzył swoją należność wobec naszej Klientki.
Drugi wierzyciel skierował sprawę na drogę postępowania sądowego pozywając naszą klientkę o kwotę ponad 70.000,00 zł z odsetkami płatnymi od 2016r. Należy dodać, że pozew został złożony w 2019r., a z przyczyn formalnych sprawa zakończyła się dopiero w 2023r., więc sama kwota odsetek wynosiłaby połowę wartości roszczenia głównego. Kancelaria skutecznie podważyła roszczenie przeciwnika naszej Klientki, dzięki czemu Sąd zasądził kwotę niższą o prawie połowę od tej, dochodzonej w pozwie. Jednocześnie Sąd zastrzegł w wyroku możliwość powołania się przez naszą Klientkę w egzekucji na ograniczenie odpowiedzialności. Wierzyciel zdecydował się wszcząć postępowanie egzekucyjne, które po działaniach Kancelarii zostało umorzone, a przeciwnik naszej Klientki został dodatkowo obciążony kosztami postępowania egzekucyjnego.
Kancelaria Radcy Prawnego Radosława Śliżewskiego prowadzi zarówno sprawy z zakresu prawa spadkowego, jak i egzekucji, zajmując się nimi kompleksowo. Przeprowadzamy Klienta przez wszystkie etapy, począwszy od wstępnej analizy roszczenia, przez postępowanie przedsądowe, sądowe oraz egzekucyjne, tj. następujące po prawomocnym zakończeniu sprawy w sądzie.
W razie jakichkolwiek wątpliwości, zapraszamy do kontaktu i spotkania, podczas którego przeanalizujemy sprawę i zaproponujemy najlepsze warunki współpracy.
Większość umów kredytu indeksowanego lub denominowanego do CHF podlegających unieważnieniu została zawarta kilkanaście lat temu. Przez tak długi okres związania umową bardzo często dochodzi do zmian po stronie kredytobiorców spowodowanych np. rozwodem małżonków lub śmiercią. Pojawia się wtedy pytanie, kto może dochodzić unieważnienia takiej umowy?
Obecnie można już powiedzieć, że w zdecydowanej większości sądy przychylają się do powództw wnoszonych przez frankowiczów w związku z nieważną umową kredytu CHF. Najczęściej krąg podmiotów wnoszących powództwo jest tożsamy z tymi, którzy przystąpili do zawarcia umowy. Wątpliwości pojawiają się np. wtedy, gdy unieważnienia umowy chce dochodzić jeden z kredytobiorców – byłych współmałżonków. Po rozwodzie następuje podział majątku wspólnego i przeważnie spłata zobowiązania przypada temu małżonkowi, który przejmuje kredytowaną nieruchomość. Bardzo często bywa jednak, że Bank nie wyraża zgody na zawarcie aneksu do umowy, na mocy którego jeden z byłych małżonków przejmuje ciężar spłaty. Dzieje się tak gdy np. osoba nie posiada zdolności kredytowej do spłaty pozostałej kwoty kapitału z odsetkami. Ponieważ dłużnicy z tytułu umowy kredytu są względem siebie solidarni, Bank może według własnego wyboru dochodzić spłaty zobowiązania od obojga małżonków lub jednego z nich, nawet tego, któremu nie przypadła po podziale majątku nieruchomość. W takiej sytuacji oboje kredytobiorcy są zainteresowani unieważnieniem umowy i najlepiej byłoby, gdyby razem wystąpili z powództwem przeciwko Bankowi. Ale życie pisze różne scenariusze i nie zawsze będzie to możliwe.
Na pytanie, czy jeden z kredytobiorców może wystąpić z roszczeniem o unieważnienie umowy do tej pory nie było jednoznacznej odpowiedzi. Sądy przychylały się często do argumentacji, że po stronie kredytobiorców istnieje współuczestnictwo konieczne, ich legitymacja czynna jest łączna, a o za tym idzie – jeden z kredytobiorców nie może domagać się ustalenia nieważności umowy. Interpretacja ta zmieniła się jednak wraz z uchwałą Sądu Najwyższego z dnia 19 października 2023 r., III CZP 12/23 zgodnie z którą: „W sprawie przeciwko bankowi o ustalenie nieważności umowy kredytu nie zachodzi po stronie powodowej współuczestnictwo konieczne wszystkich kredytobiorców.” Sąd Najwyższy w tej uchwale zauważył, że „przyjmowanie istnienia pełnej legitymacji czynnej tylko w sytuacji uczestniczenia po stronie powodowej pozostałych kredytobiorców w sprawie o ustalenie nieważności umowy kredytu, narusza prawo do sądu zainteresowanego kredytobiorcy, uzależniając dopuszczalność i możliwość poszukiwania przez niego ochrony prawnej od stanowiska innej osoby, na które nie ma on wpływu”.
Chociaż wspomniana uchwała dotyczy sytuacji małżonków po rozwodzie, może być stosowana również w przypadku śmierci jednego z kredytobiorców. W pierwszej kolejności należałoby jednak ustalić krąg jego spadkobierców poprzez sądowe stwierdzenie nabycia praw do spadku lub akt poświadczenia dziedziczenia. Następnie, jeśli wszyscy spadkobiercy kredytobiorcy, łącznie z drugim, żyjącym kredytobiorcą wyrażają wolę współdziałania, powinni wystąpić łącznie z powództwem o ustalenie przeciwko Bankowi. Jeśli z jakiś przyczyn jeden ze spadkobierców czyni przeszkody lub zwyczajnie nie chce uczestniczyć w tym procesie, to pozostali, powołując się na ww. uchwałę mogą wystąpić z roszczeniem o ustalenie z jego wyłączeniem.
Inaczej przedstawia się sytuacja w przypadku roszczenia o zapłatę, czyli o zwrot rat kapitałowo – odsetkowych i innych świadczeń pieniężnych uiszczonych na rzecz Banku w wykonaniu nieważnej umowy kredytu. Jeśli po rozwodzie eksmałżonkowie mają równe udziały w majątku wspólnym, to jeden z małżonków może dochodzić zwrotu połowy rat uiszczonych w okresie trwania wspólności majątkowej małżeńskiej. Jeśli zaś chodzi o świadczenia uiszczone przez tego małżonka po rozwodzie – może on domagać się zwrotu wszystkich, zapłaconych rat.
Należy pamiętać o tym, że nie każda umowa frankowa i nie w każdej sytuacji jest nieważna. Wszystko zależy od indywidualnych okoliczności i wymaga analizy przede wszystkim treści umowy, jej załączników, aneksów i zaświadczenia o spłacie zobowiązania wydanego przez Bank. Konieczne jest również prawidłowe wyliczenie i sformułowanie roszczenia o zapłatę. Kancelaria Radcy Prawnego Radosława Śliżewskiego oferuje pomoc prawną na każdym etapie tego procesu, aż po wykreślenie hipoteki z księgi wieczystej nieruchomości.
W dobie powszechnego dostępu do internetu, w szczególności portali społecznościowych, pojawił się problem granic dopuszczalnej krytyki i negatywnych komentarzy kierowanych nie tylko pod adresem osób prywatnych, ale również osób prawnych i przedsiębiorców. Jest to o tyle istotne, że coraz więcej konsumentów, a co za tym idzie – potencjalnych odbiorców usług, podejmując współpracę z firmą kieruje się opiniami w Internecie, w szczególności na portalach branżowych, ale przede wszystkim w serwisie google. Problem jednak pojawia się, gdy opinia jest nieprawdziwa lub gdy negatywny komentarz przekracza granice konstruktywnej krytyki. Bywa też, że negatywną opinię o podmiocie umieszcza osoba, która w ogóle nie współpracowała z daną firmą, bądź co prawda korzystała z jej usług, ale przebieg tej współpracy był inny, niż wynika to z zamieszonego komentarza. Wpływa to na renomę tej firmy, jej społeczny odbiór, a w konsekwencji – na liczbę potencjalnych klientów. W tym miejscu zaczyna się już robić poważnie, ponieważ kilka nieprawdziwych opinii może zdecydować o dalszym istnieniu firmy. Brzmi znajomo? Zachęcamy do dalszej lektury artykułu z którego dowiesz się o konkretnych rozwiązaniach tego problemu.
Nie budzi wątpliwości w orzecznictwie i w doktrynie, że w przypadku naruszenia dóbr osobistych takich jak np. zdrowie, wolność, cześć, swoboda sumienia, nazwisko lub pseudonim, wizerunek, tajemnica korespondencji, nietykalność mieszkania, twórczość naukowa, artystyczna, wynalazcza i racjonalizatorska ten, czyje dobro zostało naruszone może domagać się zadośćuczynienia za doznaną krzywdę. Wynika to także wprost z art. 448 ust. 1 k.c. Jest to swego rodzaju wynagrodzenie za cierpienie i krzywdę, którą poniósł pokrzywdzony na skutek działania sprawcy naruszenia. Pojawia się zatem pytanie, czy można naruszyć dobra osobiste podmiotu innego, niż osoba fizyczna w taki sposób, żeby możliwe było domaganie się przez ten podmiot zadośćuczynienia, skoro poczucie cierpienia i krzywdy charakterystyczne jest dla osób fizycznych?
Aby odpowiedzieć na to pytanie należy zacząć od tego, że dobra osobiste osoby prawnej również podlegają ochronie prawnej. Wynika o z brzmienia art. 45 k.c., w świetle którego przepisy o ochronie dóbr osobistych osób fizycznych stosuje się odpowiednio do osób prawnych. Sąd Najwyższy w jednym ze swoich orzeczeń wskazał, że „dobra osobiste osób prawnych – to wartości niemajątkowe, dzięki którym osoba prawna może funkcjonować zgodnie ze swym zakresem działań” (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 14 listopada 1986 r., sygn. II CR 295/86). Do najczęściej wymienianych dóbr osobistych firmy należą: dobre imię, czy inaczej renoma, marka, a także wizerunek (symbol), prawo do tajemnicy korespondencji oraz prawo do prywatności i nietykalności pomieszczeń w których prowadzona jest działalność gospodarcza. Ochronie podlega także firma (nazwa) oraz znak towarowy. Najczęściej jednak w przypadku osób prawnych i jednoosobowych działalności gospodarczych mamy do czynienia z nieprawdziwą, nieuzasadnioną opinią, rozpowszechnianiem nieprawdziwych informacji o stanie finansowym firmy, jej pracownikach i właścicielach.
Działanie osoby trzeciej narusza dobro osobiste osoby prawnej, jeśli jest bezprawne. Bezprawność zaś jest najczęściej rozumiana jako działanie sprzeczne z normami prawnymi lub zasadami współżycia społecznego, niezależnie od winy sprawcy. Z drugiej strony należy również pamiętać o równoważnym, konstytucyjnym prawie do wolności słowa i wypowiedzi, które zezwala na swobodne wyrażanie swoich poglądów i opinii. Istnieją bowiem okoliczności, które mogą usprawiedliwić naruszenie dobra osobistego. Mogą to być sytuacje, w których naruszenie było niezbędne dla osiągnięcia ważniejszego celu społecznego lub w której działanie było wymagane przepisami prawa. W praktyce sądowej wyróżnia się różne okoliczności wyłączające bezprawność, takie jak konieczność obrony koniecznej, działanie w stanie wyższej konieczności czy wykonywanie prawa. Wyważenie tych przeciwstawnych interesów zależy od indywidualnych okoliczności danej sprawy i najczęściej podlega ocenie sądu.
W przypadku naruszenia dóbr osobistych przedsiębiorcy, przysługuje mu ochrona prawna na drodze powództwa cywilnego. Dzięki odpowiedniej argumentacji i zgromadzeniu materiału dowodowego możliwe jest zobowiązanie sprawcy do usunięcia naruszenia, czyli najczęściej negatywnego komentarza, czy nieprawdziwej, wprowadzającej w błąd informacji, a także zaniechania naruszeń w przyszłości. Możliwe jest również wystąpienie z roszczeniami o charakterze majątkowym, tj. o odszkodowanie i zadośćuczynienie (o czym będzie mowa w kolejnym rozdziale).
Należy również pamiętać, że przedsiębiorcy, którego dobra osobiste zostały naruszone przysługuje ochrona prawna wynikająca z art. 212 Kodeksu Karnego, zgodnie z którym, kto pomawia inną osobę, grupę osób, instytucję, osobę prawną lub jednostkę organizacyjną niemającą osobowości prawnej o takie postępowanie lub właściwości, które mogą poniżyć ją w opinii publicznej lub narazić na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, zawodu lub rodzaju działalności podlega grzywnie albo karze ograniczenia wolności. Jednak w przypadku zniesławienia dokonanego za pomocą środków masowego komunikowania sprawca może podlegać także karze pozbawienia wolności do roku.
Dotychczas orzecznictwo dotyczące zagadnienia zadośćuczynienia za naruszenie dóbr osobistych było dość niejednolite. Z jednej strony sądy powszechne powoływały się na wyrok Sądu Najwyższego z 24 września 2008 roku (sygn. akt: II CSK 126/08) uznał, że art. 448 k.c. może być stosowany do ochrony dóbr osobistych osób prawnych. Sąd Najwyższy zwrócił uwagę w tym orzeczeniu, że krzywda nie ogranicza się jedynie do doznawania cierpień fizycznych czy psychicznych, które dotyczą wyłącznie osób fizycznych. Osoby prawne ponoszą niemajątkową szkodę w wyniku naruszenia ich dóbr osobistych, której nie sposób wyrazić w formie pieniężnej. Późniejsza uchwała z dnia 9 listopada 2017 roku (sygn. akt: III CZP 43/17) potwierdziła, że roszczenie o zadośćuczynienie pieniężne, choć abstrakcyjne dla osób prawnych, pełni funkcje kompensacyjną, satysfakcjonującą, represyjną i prewencyjno-wychowawczą.
Pojawiało się również odmienne stanowisko wyrażone choćby przez Sąd Apelacyjny w Krakowie w wyroku z dnia 28 września 1999 roku (sygn. akt: I ACa 464/99), który stwierdził, że osobom prawnym nie przysługuje roszczenie o zadośćuczynienie pieniężne.
Jakiekolwiek wątpliwości rozwiał Sąd Najwyższy na kanwie sprawy przedsiębiorcy, którego klient opublikował nieprzychylny komentarz na temat jakości sprzedawanych przez niego produktów. Sprzedawca pomp ciepła wniósł pozew domagając się usunięcia komentarza, sprostowania oraz zadośćuczynienia w wysokości 22.000,00 zł. Sprawa rozpoznawana była w oparciu o przepisy dotyczące ochrony dóbr osobistych. Sąd Apelacyjny w Gdańsku, rozpoznający sprawę w drugiej instancji (sygn. akt: I AGa 196/22), poddał w wątpliwość to, czy przedsiębiorca ma prawo żądać zadośćuczynienia za doznane krzywdy i skierował do Sądu Najwyższego pytanie czy osoba prawna może domagać się od osoby, która naruszyła jej dobra osobiste, zapłaty zadośćuczynienia za doznaną krzywdę na podstawie art. 448 k.c. w zw. z art. 43 k.c.? ” W opinii Sądu Apelacyjnego w Gdańsku osoba prawna może „skorzystać jedynie z ochrony niemajątkowej, jak też posłużyć się innymi instrumentami prawnymi w razie doznania szkody majątkowej, natomiast nie przysługuje jej roszczenie o zapłatę zadośćuczynienia” W międzyczasie do sporu włączył się Rzecznik Praw Obywatelskich, który poparł stanowisko Sądu Apelacyjnego w Gdańsku, twierdząc, że osoba prawna, która nie doświadcza negatywnych uczuć tak, jak osoba fizyczna nie może żądać zadośćuczynienia za krzywdę.
Ostatecznie Izba Cywilna Sąda Najwyższego w sprawie III CZP 22/23 podjęła uchwałę o treści: „Artykuł art. 448 par. 1 k.c. stosuje się odpowiednio do osób prawnych”. Sąd Najwyższy podkreślił, że „Należy zaaprobować stanowisko ujmujące szerzej pojęcie krzywdy, obejmując nim nie tylko doznanie negatywnych odczuć fizycznych i psychicznych przez osobę dotkniętą naruszeniem jej dóbr osobistych”. W ocenie tego Sądu zasądzenie zadośćuczynienia pieniężnego na rzecz osoby prawnej nie ma na celu zapewnienia jej satysfakcji, czy wyrównania cierpień fizycznych lub psychicznych, lecz ochronę obiektywnie rozumianych jej interesów związanych z jej dobrami osobistymi.
Należy jednak podkreślić, że to, czy osobie prawnej lub przedsiębiorcy będzie przysługiwało zadośćuczynienie w związku z naruszeniem dóbr osobistych będzie zależało od indywidualnych okoliczności sprawy. Kancelaria Radcy Prawnego prowadzi sprawy w wymienionym wyżej zakresie i oferuje pomoc prawną na każdym etapie tego procesu, począwszy od postępowania przedsądowego, aż po prawomocne zakończenie sporu. Zapraszamy do kontaktu celem dokonania analizy i przedstawienia najlepszego rozwiązania dopasowanego do konkretnej sytuacji.
Szczepienia obowiązkowe i przeciwepidemiczne, jak każde świadczenie zdrowotne, nieuchronnie wiąże się z ryzykiem wystąpienia powikłań. Obawy z tym związane bardzo często stanowią przyczynę rezygnacji ze szczepień zarówno przez dorosłych jak i szczepień dzieci. Od 01 stycznia 2023 roku osoby, u których wystąpiły poważne działania niepożądane po szczepieniu, mogą liczyć na odszkodowanie z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych.
Odszkodowanie za tzw. negatywny odczyn poszczepienny to nic innego jak świadczenie pieniężne przyznawane z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych lub uzyskiwane na zasadach ogólnych w rozstrzygnięciu postępowania sądowego. W niniejszym artykule skupimy się na jednej z możliwości dochodzenia odszkodowania jakim jest postępowanie prowadzone przed Rzecznikiem Praw Pacjenta o odszkodowanie z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych.
Powołanie Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych stanowi realizację zasady solidarności społecznej, która jest kluczem dla powszechnej realizacji szczepień ochronnych. Ustawodawca dostrzegł jak istotny jest aspekt powszechności szczepień ochronnych, którego zadaniem jest zapewnienie ochrony przed chorobami zakaźnymi obywateli.
Pomysł utworzenia swego rodzaju funduszu odszkodowawczego za powikłania poszczepienne nie jest pomysłem nowym, bowiem z powodzeniem funkcjonuje od wielu lat w innych krajach Unii Europejskiej.
Przyjęte rozwiązanie tworzy szybką ścieżkę prawną do uzyskania odszkodowania dla osób, u których wystąpiły niepożądane powikłania poszczepienne, bez konieczności odwoływania się do długotrwałej procedury postępowania przed sądami powszechnymi.
Jednak nie dla każdego Poszkodowanego nowe rozwiązania będą korzystne. Należy pamiętać, że niektóre z ciężkich powikłań mogą okazać się na tyle poważne, że odszkodowanie możliwe do uzyskania w postępowaniu sądowym może wielokrotnie przewyższać nawet najwyższe możliwe świadczenie (100.000 zł) przyznawane przez Rzecznika Praw Pacjenta!
Kancelaria RS Prawnik w Lublinie od wielu lat doradza Klientom wybór odpowiednich kroków prawnych dla uzyskania maksymalnie wysokich odszkodowań za błędy medyczne oraz powikłania poszczepienne.
Świadczeniem kompensacyjnym są objęte szczepienia wykonane po 01 stycznia 2023 roku rutynowo w ramach obowiązkowych szczepień ochronnych przede wszystkim dzieci i młodzieży do 19. roku życia (błonica; gruźlica; inwazyjne zakażenia Haemophilus influenzae typu b; inwazyjne zakażenia Streptococcus pneumoniae; krztusiec; nagminne zapalenie przyusznic – świnka; odra; ospa wietrzna; ostre nagminne porażenie dziecięce – poliomyelitis; różyczka; tężec; wirusowe zapalenie wątroby typu B; wścieklizna; zakażenia powodowane przez rotawirusy) oraz nieobowiązkowe szczepienia akcyjne, które są przeprowadzane w sytuacji epidemii organizowane przez organy państwa i finansowane ze środków budżetu państwa, takich jak szczepienia przeciw odrze, meningokokom lub COVID-19 (po 26 grudnia 2020 roku), błonicy, krztuścowi, odrze, ostremu nagminnemu porażeniu dziecięcemu (poliomyelitis), wirusowemu zapaleniu wątroby typu A (szczepienia ochronne, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 3 ust. 4 pkt 2, art. 17 ust. 10 albo art. 46 ust. 4 pkt 7 ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, dalej: „ustawy zakaźnej”.
W przypadku szczepień obowiązkowych realizowanych w ramach rutynowego, corocznego Programu Szczepień Ochronnych świadczenie kompensacyjne przysługuje również w sytuacji, gdy obowiązkowe szczepienie ochronne zostało wykonane szczepionką inną, niż ta, która została zakupiona przez ministra właściwego do spraw zdrowia.
Zatem możliwością ubiegania się o odszkodowanie są objęte powikłania poszczepienne po:
Natomiast świadczenie kompensacyjne nie obejmuje przypadków działań niepożądanych, które wystąpiły po szczepieniu w ramach szczepień zalecanych (wymienionych w aktach wykonawczych do art. 19 i 20 ustawy zakaźnej), tj. np. przeciw: cholerze; durowi brzusznemu; grypie; inwazyjnym zakażeniom Neisseria meningitidis ; inwazyjnym zakażeniom Streptococcus pneumoniae ; japońskiemu zapaleniu mózgu; kleszczowemu zapaleniu mózgu (KZM); ludzkiemu wirusowi brodawczaka (HPV); półpaścowi; zakażeniom wirusem syncytialnym układu oddechowego (RSV); żółtej gorączce oraz zalecanym szczepieniom ochronnym dla pracowników – m.in. wąglikowi, jadowi kiełbasianemu.
Warto zacząć od wyjaśnienia czym jest „powikłanie” poszczepienne, zwane także „niepożądanym odczynem poszczepiennym” (NOP)? Tym mianem określa się wszelkie negatywne skutki zdrowotne występujące u Pacjenta, które zostały wywołane w związku z przyjętą dawką szczepionki.
Zatem czy za wszelkie tego rodzaju powikłania świadczenie z Funduszu Kompensacyjnego przysługuje? Otóż nie, ustawa ogranicza możliwość ubiegania się o świadczenie odszkodowawcze w tym trybie wyłącznie do tych działań niepożądanych, które zostały wymienione w Charakterystyce Produktu Leczniczego. Zatem złożenie wniosku musi zostać poprzedzone analizą, czy powikłanie, które wystąpiło u Pacjenta zostało ujęte przez producenta szczepionki w owej charakterystyce produktu.
Co więcej, możliwość przyznania świadczenia kompensacyjnego z Funduszu Szczepień Ochronnych została ograniczona czasowo – można się o nie ubiegać za powikłania występujące w ciągu 5 lat od dnia podania szczepionki albo szczepionek.
Dodatkowe ograniczenie dotyczy doniosłości negatywnych skutków zdrowotnych wypłata odszkodowania nastąpi wyłącznie wobec tych skutków działań niepożądanych, które spowodowały konieczność hospitalizacji przez okres nie krótszy niż 14 dni albo polegały na wystąpieniu u Pacjenta wstrząsu anafilaktycznego, powodującego konieczność obserwacji na szpitalnym oddziale ratunkowym albo izbie przyjęć lub hospitalizacji przez okres do 14 dni.
Podsumowując, świadczenie kompensacyjne będzie przysługiwało zarówno wtedy, gdy działanie niepożądane szczepionki było bezpośrednią przyczyną hospitalizacji, jak i wtedy, gdy następstwem działania niepożądanego było pogorszenie stanu zdrowia wymagające hospitalizacji przez okres nie krótszy niż 14 dni. Przyjęte kryterium czasowe 14 dni nie będzie dotyczyć tych przypadków, gdzie doszło do wystąpienia wstrząsu anafilaktycznego, który po rozpoczęciu leczenia ma tendencję do szybkiego ustępowania, ale stanowi poważne działanie niepożądane zagrażające życiu Pacjenta.
Co w przypadku wystąpienia lżejszych powikłań powodujących konieczność hospitalizacji jedynie kilkudniowej, niezwiązanej ze wstrząsem anafilaktycznym? Otóż w takiej sytuacji Pacjentom pozostaje możliwość ubiegania się o odszkodowanie na zasadach ogólnych kodeksu cywilnego – na drodze postępowania sądowego. Specjaliści Kancelarii Radcy Prawnego Radosława Śliżewskiego w Lublinie zapewniają w tym zakresie wszechstronną pomoc osobom poszkodowanym.
Na pytanie o to kto może ubiegać się o wypłatę świadczenia kompensacyjnego jest jedna odpowiedź – może to być tylko osoba, u której ujawniły się działania niepożądane po podaniu szczepionki. Jedynie w przypadku osoby zaszczepionej, która nie może samodzielnie wystąpić z wnioskiem (np. w przypadku osoby ubezwłasnowolnionej lub małoletniego dziecka) – taki wniosek w imieniu tej osoby może złożyć jej przedstawiciel ustawowy.
Co zatem w sytuacji, gdy po podaniu szczepionki powikłania były na tyle poważne, że pacjent zmarł? Wówczas wykluczona jest możliwość ubiegania się o odszkodowanie w trybie ustawy o zapobieganiu oraz zwalczaniu zakażeń i chorób zakaźnych u ludzi, tj. w drodze postępowania przed Rzecznikiem Praw pacjenta. Jednak rodzina zmarłego pacjenta nie jest pozbawiona możliwości ubiegania się o odszkodowanie, bowiem roszczenia można dochodzić na zasadach ogólnych kodeksu cywilnego, tj. w drodze postepowania sądowego. Kancelaria RS Prawnik w Lublinie niejednokrotnie uzyskała świadczenia odszkodowawcze dla rodzin pacjentów zmarłych w skutek udzielenia świadczeń zdrowotnych.
Jak już zostało wspomniane – powikłania po podaniu szczepionki uprawnia osoby, u których takie negatywne skutki wystąpiły, do uzyskania odszkodowania – świadczenia kompensacyjnego.
Świadczenie kompensacyjne ma charakter zryczałtowanej kwoty, której wysokość została wskazana w przepisach ustawy. Jej wysokość zależy przede wszystkim od długości okresu hospitalizacji, która miała wskutek powikłań poszczepiennych. Świadczeniem kompensacyjnym zostaną objęte działania niepożądane, które wystąpiły w wyniku szczepień wykonanych przeciwko COVID-19 przeprowadzonych po dniu 26 grudnia 2020 r., oraz pozostałe szczepienia ochronne objęte przepisami ustawy przeprowadzone od dnia 1 stycznia 2023 r. (zobacz szerzej pkt 3 artykułu).
Wysokość świadczenia kompensacyjnego wynosi w przypadku:
Świadczenie kompensacyjne jest dodatkowo podwyższane w przypadku:
Elementem świadczenia kompensacyjnego mogą być także koszty dalszego leczenia lub rehabilitacji po zakończeniu przez pacjenta hospitalizacji do wysokości 10 000 zł, przy czym łączna suma świadczenia kompensacyjnego przysługującego poszkodowanemu pacjentowi nie może być wyższa niż 100 000 zł.
Kwoty świadczeń kompensacyjnych wypłacanych z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych są wolne od podatku dochodowego.
Postępowanie administracyjne w sprawie wypłaty świadczenia kompensacyjnego za powikłania poszczepienne inicjuje wniosek składany do właściwego organu – Rzecznika Praw Pacjenta.
Wniosek o przyznanie świadczenia kompensacyjnego może być złożony w terminie:
Wniosek musi zawierać m.in. dane osobowe wnioskodawcy, dane kontaktowe, dane o stanie zdrowia, określenie rodzaju i daty przyjęcia szczepionki oraz wyczerpujący opis stanu faktycznego sprawy. Do wniosku należy dołączyć dokumenty stanowiące dowód przyjęcia szczepienia oraz powikłań i ich skutków, a także oświadczenie, że w przedmiotowej sprawie nie toczy się i nie zostało prawomocnie zakończone postępowanie sądowe.
Złożenie wniosku o przyznanie świadczenia kompensacyjnego podlega opłacie w wysokości 200 zł uiszczanej na rachunek bankowy Funduszu. Należy jednak pamiętać, że opłata jest rok rocznie modyfikowana (waloryzowana) o średnioroczny wskaźnik cen towarów i usług konsumpcyjnych ogółem ogłaszany przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego. Z tego też względu przed złożeniem wniosku należy koniecznie sprawdzić jaka jest aktualna wysokość tej opłaty. Uiszczenie nieprawidłowej opłaty spowoduje niepotrzebne przedłużenie postępowania, a co za tym idzie, odsunie w czasie moment uzyskania należnego odszkodowania.
Opłata podlega zwrotowi w przypadku przyznania świadczenia kompensacyjnego. Rozstrzygnięcie w sprawie zwrotu tej opłaty następuję „z urzędu”, tj. bez dodatkowego wniosku i zawarte jest w decyzji w sprawie przyznania świadczenia kompensacyjnego.
W toku sprawy organ zwykle zasięga opinii Zespołu do spraw Świadczeń z Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych, która określa czy powikłania pacjenta mają związek z przyjętą szczepionką oraz czy występujące powikłanie zostało ujawnione w Charakterystyce Produktu Leczniczego danego preparatu.
Na podstawie wydanej przez Zespół opinii Rzecznik Praw Pacjenta wydaje decyzję o przyznaniu świadczenia kompensacyjnego lub o odmowie jego przyznania. Od decyzji Rzecznika Praw Pacjenta przysługuje skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W założeniu postępowanie o odszkodowanie za powikłania poszczepienne ma być bardzo szybkie, bowiem ustawa wyznacza Rzecznikowi Praw Pacjenta 2-miesięczny termin na wydanie decyzji w sprawie.
Rzecz jasna w przypadku złożenia wniosku zawierającego braki formalne lub fiskalne czas postepowania się wydłuży, bowiem organ wezwie wnioskodawcę do ich usunięcia w terminie 30 dni od dnia doręczenia, ze wskazaniem stwierdzonych w nim braków. W razie ich nieprawidłowego uzupełniania Rzecznik pozostawi wniosek bez rozpoznania.
Jak już wspomniano, na decyzję wydaną przez Rzecznika przysługiwać skarga do sądu administracyjnego. Zatem postępowanie ma charakter jednoinstancyjny.
Świadczenie kompensacyjne stanowiące odszkodowanie za powikłania poszczepienne wypłaca się w terminie 14 dni od dnia upływu terminu zaskarżenia decyzji.
Niezależnie od uzyskanego świadczenia w ramach Funduszu Kompensacyjnego Szczepień Ochronnych, osoba pokrzywdzona zachowuje możliwość wystąpienia na drogę postępowania sądowego celem uzyskania pełnej kompensacji doznanej szkody. Wówczas przyznane świadczenie kompensacyjne jest zaliczane na poczet zadośćuczynienia lub odszkodowania w postępowaniu cywilnym związanym z wystąpieniem działań niepożądanych po podanej szczepionce albo podanych szczepionkach.
Kancelaria Radcy Prawnego Radosława Śliżewskiego – RS Prawnik w Lublinie posiada wieloletnie doświadczenie w reprezentacji interesów pacjentów poszkodowanych na skutek błędu medycznego.
Nasz zespół specjalistów zapewnia profesjonalną pomoc prawną na każdym etapie postępowania o błąd medyczny oraz odszkodowanie za powikłania poszczepienne. Uznana renoma Kancelarii sprawia, że zaufało nam już tysiące osób z całej Polski oraz z zagranicy.
Zachęcamy do zapoznania się z naszą ofertą i skonsultowania swojej sprawy. Sytuacja każdej osoby pokrzywdzonej na skutek błędu medycznego jest różna, stąd w celu uzyskania fachowej pomocy w swojej sprawie zachęcamy do kontaktu z kancelarią pod nr telefonu 502 518 300 lub za pośrednictwem poczty elektronicznej kontakt@rsprawnik.pl
Niniejszy artykuł nie stanowi indywidualnej porady prawnej, lecz informację o obowiązującym prawie aktualną na dzień 09 listopada 2023 roku.
Ustawodawca precyzyjnie określił warunki, jakie musi spełniać błąd medyczny, by możliwe było uznanie go za zdarzenie medyczne, tj.
Zdarzeniem medycznym nie jest dające się przewidzieć normalne następstwo zastosowania metody, na którą pacjent wyraził świadomą zgodę.
Powyższa definicja została przyjęta na potrzeby szczególnej regulacji jaką jest ustawa o prawach pacjenta i Rzeczniku Praw Pacjenta. Oznacza to, że odszkodowanie za błąd medyczny w pozostałych przypadkach możliwe będzie na zasadach ogólnych kodeksu cywilnego.
Świadczenie kompensacyjne jest całościowym odszkodowaniem za skutki zdarzenia medycznego (błędu medycznego), który miał miejsce w szpitalu przy udzielaniu świadczeń opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (w ramach NFZ).
Zatem o świadczenie kompensacyjne nie można się ubiegać jeśli:
Wysokość świadczenia kompensacyjnego z tytułu jednego zdarzenia medycznego w odniesieniu do jednego wnioskodawcy wynosi w przypadku:
Istotną nowością w przypadku wprowadzonego świadczenia kompensacyjnego jest to, że jego wysokość podlega co roku waloryzacji w stopniu odpowiadającym wskaźnikowi cen towarów i usług konsumpcyjnych za okres poprzedniego roku obliczonemu na podstawie średniorocznego wskaźnika cen towarów i usług konsumpcyjnych, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego, z zaokrągleniem do pełnych złotych w górę.
Wpływ na wysokość odszkodowania z tytułu świadczenia kompensacyjnego ma:
Jak wynika z powyższego – wysokość świadczenia zależeć będzie od stopnia doznanej krzywdy i zakresu zwiększonych potrzeb wskutek błędu medycznego – okoliczności te należy w toku postępowania właściwie wykazać, by uzyskać maksymalne kwoty odszkodowania.
Co istotne, świadczenie kompensacyjne pokrywa całość szkody pacjenta doznanej wskutek błędu medycznego. Warunkiem koniecznym przyznania odszkodowania jest złożenie przez wnioskodawcę oświadczenia o przyjęciu świadczenia, co jest równoznaczne ze zrzeczeniem się przez wnioskodawcę wszelkich roszczeń o odszkodowanie, rentę oraz zadośćuczynienie pieniężne mogących wynikać ze zdarzenia medycznego w zakresie szkód, które ujawniły się do dnia złożenia wniosku. Oznacza to, że po złożeniu oświadczenia o przyjęciu świadczenia wnioskodawca bezpowrotnie utraci możliwość ubiegania się o odszkodowanie przewyższające ww. kwoty!
Należy wiedzieć, że przyjęcie nawet najwyższej możliwej kwoty świadczenia kompensacyjnego nie zawsze będzie korzystne dla pacjenta! – w przypadku, gdy skutki błędu medycznego są rozległe, a pacjent utracił możliwość samodzielnej egzystencji należne mu roszczenia cywilnoprawne mogą przekraczać nawet kilka milionów złotych!
Dzięki swemu wieloletniemu doświadczeniu w prowadzeniu spraw o błąd medyczny przed różnymi organami i sądami, specjaliści Kancelarii RS Prawnik w Lublinie potrafią skutecznie prowadzić sprawy osób poszkodowanych wskutek błędu medycznego – w tym doradzić optymalną drogę prawną do uzyskania maksymalnej wysokości odszkodowania.
Zachęcamy do zapoznania się ze szczegółowymi informacjami dotyczącym zagadnień związanych z błędami lekarskimi i naruszeniem praw pacjenta oraz do skorzystania z naszej oferty.
Świadczenie kompensacyjne za tzw. zakażenie szpitalne (zakażenie biologicznym czynnikiem chorobotwórczym), uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia albo śmierć pacjenta może być przyznane w odniesieniu do zdarzenia medycznego, które miało miejsce po dniu 05 września 2023 roku.
Oznacza to, że z nowej formy odszkodowania mogą skorzystać pacjenci, którzy w wyniku błędu medycznego doznali szkody w dniu 06 września 2023 roku lub później. Ustawa dopuszcza także możliwość ubiegania się o przyznanie świadczenia przez pacjenta, gdy wprawdzie zdarzenie medyczne miało miejsce przed tą datą, jeśli pacjent dowiedział się o zaistnieniu tego zdarzenia lub jego skutkach po dniu 05 września 2023 roku.
Informację o terminie w jakim należy zgłosić wniosek o wypłatę świadczenia kompensacyjnego można znaleźć w dalszej części artykułu – zob. 6. Jak uzyskać świadczenie kompensacyjne?
O tym kto uzyska odszkodowanie ze świadczenia kompensacyjnego za zdarzenie medyczne decyduje okoliczność czy pacjent przeżył skutki błędu medycznego czy też nie.
Zatem w sytuacji, gdy pacjent żyje to za zakażenie biologicznym czynnikiem chorobotwórczym lub uszkodzenie ciała lub rozstrój zdrowia osobą uprawnioną do świadczenia kompensacyjnego będzie wyłącznie pacjent.
Natomiast w przypadku, gdy skutki błędu medycznego były tak doniosłe, że pacjent zmarł, wówczas świadczenie kompensacyjne przysługuje:
Co ważne, z wnioskiem o przyznanie świadczenia kompensacyjnego nie można wystąpić jeśli:
Postępowanie w sprawie o przyznanie świadczenia kompensacyjnego inicjuje wniosek osoby uprawnionej – zob. 5 Kto może uzyskać świadczenie kompensacyjne za zdarzenie medyczne.
Wniosek należy złożyć do Rzecznika Praw Pacjenta w terminie 1 roku od dnia, w którym wnioskodawca dowiedział się o zakażeniu biologicznym czynnikiem chorobotwórczym, uszkodzeniu ciała lub rozstroju zdrowia albo śmierci pacjenta, jednakże termin ten nie może być dłuższy niż 3 lata od dnia, w którym nastąpiło zdarzenie medyczne.
Złożenie wniosku podlega opłacie w wysokości 300 zł, która podlega zwrotowi w przypadku przyznania świadczenia kompensacyjnego. Co ważne, opłata podlega corocznej waloryzacji, zatem przed uiszczeniem należy ustalić jej aktualną wysokość. Opłatę uiszcza się na rachunek bankowy Funduszu Kompensacyjnego Zdarzeń Medycznych.
Sama treść wniosku o świadczenie kompensacyjne jest skomplikowana, a elementy konieczne zostały określone we właściwych aktach prawnych. Przede wszystkim wniosek musi zawierać:
Do wniosku należy dołączyć także następujące dokumenty – załączniki:
Istotnym atutem postępowania w przedmiocie świadczenia kompensacyjnego za błąd medyczny ma być jego szybkość, bowiem ustawa przewiduje 3 miesięczny termin na wydanie przez Rzecznika Praw Pacjentów decyzji w przedmiocie odmowy lub przyznania świadczenia. W praktyce jednak należy spodziewać się, że postępowania będą trwały znacznie dłużej z tej przyczyny, że bieg terminu wydania decyzji ulega wstrzymaniu do czasu przedłożenia niezbędnych informacji, wyjaśnień lub dokumentów na żądanie Rzecznika.
Kancelaria RS Prawnik skutecznie reprezentuje klientów w sprawach o odszkodowanie, zadośćuczynienie i rentę za szkody powstałe w wyniku zdarzeń losowych oraz błędów medycznych, czy naruszeń praw pacjentów.
Dysponujemy dostępem do specjalistów, którzy podejmują się fachowej analizy spraw pod kątem medycznym, przez co potrafimy doradzić optymalne rozwiązania procesowe, uzyskujemy bardzo wysoką skuteczność w prowadzonych sprawach oraz wysokie kwoty odszkodowań dla naszych klientów.
Zachęcamy do kontaktu, celem konsultacji Państwa sprawy i uzyskania szczegółowych informacji o tym jak wygląda współpraca z naszą kancelarią i w czym możemy Państwu pomóc.
Niniejszy artykuł nie stanowi porady ani konsultacji prawnej, a informacje w nim zawarte uwzględniają stan prawny aktualny na dzień 06 września 2023 roku.
Wyrokiem z 15 czerwca 2023 roku w sprawie C-520/21 Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej orzekł, że po stwierdzeniu nieważności umowy kredytu z powodu klauzul niedozwolonych Banki nie mogą żądać od kredytobiorców wynagrodzenia za korzystanie z kapitału.
W praktyce oznacza to, że osoba która zaciągnęła kredyt denominowany lub indeksowany do franka szwajcarskiego (CHF), po stwierdzeniu nieważności umowy kredytowej, zwraca bankowi jedynie kapitał zaciągniętego kredytu – bez odsetek umownych. W tej sytuacji bank nie może żądać od frankowiczów jakichkolwiek roszczeń związanych z bezumownym korzystaniem z pożyczonych pieniędzy.
We wspomnianym wyroku Trybunał przychylił się do opinii Rzecznika Generalnego
Wyrok TSUE nie jest podstawą do stwierdzenia nieważności umowy o kredyt frankowy!
Stwierdzenie nieważności kredytu frankowego może nastąpić jedynie w postępowaniu przed sądem, w którym trzeba udowodnić, że zawarta umowa zawierała klauzule niedozwolone (tzw. abuzywne).
Aby zatem uzyskać „darmowy kredyt frankowy” konieczne jest pozwanie banku przed sąd, a następnie wykazanie w procesie, że przy udzielaniu kredytu wystąpiły nieprawidłowości wywołujące ten skutek, że umowę uznać należy za nieważnie zawartą.
Kancelaria Radcy Prawnego Radosława Śliżewskiego w Lublinie zawsze dąży do uzyskania korzystnego wyroku już po pierwszej rozprawie. Dzięki temu nasi klienci mają szansę uwolnić się od zobowiązań wobec banku już w przeciągu kilku lub kilkunastu miesięcy od wytoczenia sprawy sądowej.
Zgodnie z ustawą – klauzulami abuzywnymi są postanowienia umowy:
1) zawieranej z konsumentem,
2) na których brzmienie nie miał on wpływu,
3) które rażąco naruszają jego interesy,
4) oraz kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny z dobrymi obyczajami.
W praktyce mogą to być takie postanowienia jak np. w umowach czołowych polskich banków:
1) BPH PBK S.A.
– w umowie kredytu hipotecznego z 2002 r. – „Kwota kredytu wypłacana jest w złotych po przeliczeniu zgodnie z kursem kupna waluty kredytu obowiązującym w Banku w dniu wypłaty zgodnie z Tabelą kursów walut BPH PBK SA ogłaszaną w siedzibie Banku.”
2) BPH S.A.
– w umowie kredytu budowlano-hipotecznego z 2004 r. i z 2005 r. – „kwota kredytu kub transzy kredytu wypłacona jest w złotych po przeliczeniu według kursu kupna waluty kredytu obowiązującego w Banku w dniu wypłaty kwoty kredytu lub transzy kredytu, zgodnie z Tabelą kursów walut Banku BPH S.A. ogłoszoną w siedzibie Banku z zastosowaniem zasad ustalania kursów walut obowiązujących w Banku.”.
3) GE Money Bank S.A.
– w umowie o kredyt hipoteczny z lat 2005 – 2008 – „Rozliczenie każdej wpłaty dokonywanej przez Kredytodawcę, będzie następować według kursu sprzedaży waluty, do której jest indeksowany Kredyt, podanego w Tabeli kursów kupna/sprzedaży dla kredytów hipotecznych udzielanych przez GE Money Bank S.A., obowiązującego w dniu wypływu środków do Banku.”
4) BNP Paribas S.A. (Bank Gospodarki Żywnościowej S.A.)
– w umowie z 2008 r. – „Kredytobiorca zobowiązuje się do spłaty kredytu wraz z odsetkami w terminie określonym w ust. 3. Spłata kredytu następuje w złotych. Zmiana kursu waluty wpływa na wysokość salda kredytu oraz raty kapitałowo-odsetkowej.”
5) Raiffeisen Bank International AG (Spółka Akcyjna) Oddział w Polsce (Raiffeisen Bank Polska S.A.
– w umowie kredytu Mieszkaniowego z 2008 r.- „W przypadku Kredytu udzielonego w walucie CHF/EUR/USD kwota kredytu zostanie wypłacona w złotych wg kursu kupna danej waluty zgodnie z obowiązującą Banku w dniu Uruchomienia Kredytu/Transzy Kredytu Tabelą Kursów walut dla produktów hipotecznych w Raiffeisen Bank Polska Spółka Akcyjna.”
6) EFG Eurobank Ergasias (Polbank)
– w umowie o kredyt hipoteczny z lat 2007 – 2009 r. – „Bank zobowiązany jest oddać do dyspozycji Kredytobiorcy kwotę w wysokości (…) zł. Kredyt jest indeksowany do waluty obcej CHF.”
7) Getin Noble Bank S.A.
– w umowie z 2005 r. – „Wysokość zobowiązania będzie ustalana jako równowartość wymaganej spłaty wyrażonej w walucie indeksacyjnej – po jej przeliczeniu według kursu sprzedaży walut określonego.”
8) ING Bank Śląski S.A.
– w umowie z 2008 r. – „Bank udziela Kredytobiorcy na jego wniosek z dnia (…) roku kredytu w złotych indeksowanego kursem CHF w wysokości (…) PLN (słownie: (…), a Kredytobiorca zaciąga kredyt i zobowiązuje się do jego wykorzystania zgodnie z warunkami niniejszej umowy. Równowartość wskazanej kwoty w walucie CHF zostanie określona na podstawie gotówkowego kursu kupna CHF Banku z dnia wypłaty (uruchomienia) pierwszej transzy kredytu (kurs notowany z pierwszej tabeli kursowej Banku – tabela A w tym dniu) i zostanie podana w harmonogramie spłat. Kredytobiorca zaciąga kredyt i zobowiązuje się do jego wykorzystania zgodnie z warunkami niniejszej umowy.”
9) mBank S.A. (BRE Bank S.A.)
– w umowie z lat 2004 – 2008 r. mPlan, Multiplan – „Raty kapitałowo-odsetkowe spłacane są w złotych po uprzednim ich przeliczeniu wg kursu sprzedaży CHF z tabeli kursowej BRE Banku S.A. obowiązującego na dzień spłaty z godziny 14:50”.
10) Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski S.A. (PKO BP S.A.; Nordea Bank S.A)
– „Rozliczenia z Bankiem z tytułu zaciągniętego kredytu w zakresie prowizji, odsetek i rat, dokonywane będą w złotych. Do przeliczeń stosowane będą kursy sprzedaży CHF według odpowiedniej Tabeli kursów.”
11) Santander Bank Polska S.A. (Kredyt Bank S.A.)
– „Każda transza kredytu wypłacana jest w złotych, przy jednoczesnym przeliczeniu wysokości transzy według kursu kupna dewiz dla CHF zgodnie z „Tabelą kursów” obowiązująca w Banku w dniu uruchomienia danej transzy.”
12) Credit Agricole Bank Polska S.A. (Lukas Bank S.A.)
– „Uruchomienie kredytu udzielonego w walucie obcej następuje w złotych polskich wg. aktualnego w dniu uruchomienia kursu kupna dewiz.”
Powyższe wyliczenie jest jedynie przykładowym.
Kancelaria Radców Prawnych w Lublinie RS Prawnik oferuje klientom BEZPŁATNĄ ANALIZĘ UMOWY KREDYTOWEJ pod kątem występowania w niej klauzul niedozwolonych. Osoby zainteresowane zachęcamy do kontaktu w tej sprawie pod nr telefonu 502 518 300 lub mailowo kontakt@rsprawnik.pl .
Ustalenie nieważności umowy powoduje ten skutek, że umowa jest traktowana tak, jak gdyby nigdy nie została zawarta. W efekcie strony umowy uznanej za nieważną zwracają sobie wszystkie spełnione na jej podstawie świadczenia pieniężne.
Zatem bank mógł się domagać zwrotu kapitału oraz odsetek za opóźnienie, zaś konsument mógł się domagać zwrotu spłaconych rat, prowizji czy składek ubezpieczeniowych oraz odsetek za opóźnienie.
Jednakże, po uzyskaniu wyroku ustalającego nieważność umowy, Banki domagały się od frankowiczów nie tylko zwrotu samego kapitału udzielonego kredytu, ale także wynagrodzenia za czas, w jakim pieniądze pozostawały do dyspozycji kredytobiorcy (bezumowne korzystanie).
Co ważne, takie samo roszczenie przysługuje kredytobiorcom, jeśli spłaty rat kredytu, którego stwierdzono nieważność, przekroczyły w toku spłaty wartość kapitału. Wówczas kredytobiorca może się domagać od banku wynagrodzenia za czas, w którym Bank był w posiadaniu tych pieniędzy.
Otóż wyrok potwierdza, że o ile konsumenci mogą żądać od banku rekompensaty wykraczającej poza zwrot kapitału o tyle banki nie są uprawnione do dochodzenia takich roszczeń względem konsumentów.
Niniejsza informacja stanowi jedynie informację prawną aktualną na dzień 15 czerwca 2023 roku. Informacja w żadnym wypadku nie stanowi porady prawnej jakiejkolwiek indywidualnej sprawie.
W celu uzyskania porady prawnej w swojej sprawie zapraszamy na spotkanie do siedziby Kancelarii Radcy Prawnego Radosław Śliżewski w Lublinie (RS Prawnik) przy ul. Chopina 17/2 lub kontakt pod nr tel. 502 518 300 lub za pośrednictwem poczty elektronicznej pod adresem kontakt@rsprawnik.pl.
